tag:blogger.com,1999:blog-40046362012-01-22T06:03:57.373+03:30کندوکاوهای ذهنی مننوشینnoreply@blogger.comBlogger1741100tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-12217683342750836332009-07-01T23:04:00.000+04:302009-07-01T23:06:05.680+04:30

در این اوضاع بلبشو به زحمت خودم را سرپا نگه می‌دارم و لابلای این اخباری که گاه تا اعماق جان می سوزاندم و قلبم را به درد می‌آورد، به دنبال رگه‌هایی از خوشبینی و امید می‌گردم که صد البته کم هم نیستند. شاید مهم‌ترین دستاورد اتفاقات این روزها شکستن یخ سکوت و بی‌تفاوتی این مردمی بود که می‌رفتند انگار تا به ابد با همین وضع خو بگیرند و دم برنیاورند و در واقع تغییری بس عظیم در این مدت کوتاه اتفاق افتاد،

نوشینnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-35981310515933829582009-06-25T12:40:00.001+04:302009-06-25T12:45:13.502+04:30

وقتی دستت، چوبت، چماقت را بالا می بری نگاهم کن.من آن کودک هفت ساله هستم که رنگ صورتی جورابهايم را ممنوع کردی و مقنعه مشکی سرم کردی تا آن قدر صورتم کوچک شود که خودم را در آينه نشناسم.من آن دختر نه ساله هستم که پيش از آنکه بدانم خدايي هست يا بخواهم باشد مکلف به پرستيدنش کردی.من آن دختر دوازده ساله هستم که يادم دادی همه مردها جز پدر و برادرم نامحرم هستند. نامحرم يعنی گرگ. يعنی خطر دريده شدن. وقتی با

نوشینnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-43132090283098737872009-06-23T23:02:00.001+04:302009-06-25T12:46:20.471+04:30

گفتند:" نمی خواهیم نمی خواهیم که بمیریم!گفتند:دشمنید!دشمنید!خلقان را دشمنید!چه ساده چه به سادگی گفتند و ایشان را چه ساده چه به سادگی کشتند!و بر گرده ی ایشان مردانی با تیغ ها بر آهیخته.و ایشان را تا در خود باز نگریستند جز باد هیچ به کف اندر نبودجز باد و به جز خون خویشتنچرا که نمی خواستند،نمی خواستند که بمیرند.ا.بامداد

نوشینnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-84824121588822660402008-11-30T22:32:00.000+03:302008-11-30T22:34:03.089+03:30

به گمانم بدترین آفتی كه می‌تواند به جان ملتی بیافتد و دودمان‌شان را بر باد دهد، همانا بی‌اعتمادی است. سرنخ بسیاری از معضلات را كه می‌گیری، می‌رسی به این جو بی‌اعتمادی كه نمی‌دانم از چه زمانی به وجود آمده كه چنین ریشه‌دار به نظر می‌رسد. شاید این همه از بدبینی من باشد ولی اغلب آدم‌ها را پشت نقابشان در كار پاییدن یكدیگر می‌بینم. چه بسیار كه حرف‌ها پس از فیلتر شدنی چند باره در نهانگاه دل مانده‌اند و

نوشینnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-58419389790699535672008-11-25T19:27:00.002+03:302008-11-25T19:33:28.274+03:30

«به آرامي آغاز به مردن مي‌كني اگر اگر سفر نكني، اگر چيزي نخواني، اگر به اصوات زندگي گوش ندهي، اگر از خودت قدرداني نكني به آرامي آغاز به مردن مي‌كني زماني كه خودباوري را در خودت بكشي، وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند به آرامي آغاز به مردن مي‌كني اگر برده عادات خود شوي، اگر هميشه از يك راه تكراري بروي ... اگر روزمرگي را تغيير ندهي اگر رنگهاي متفاوت به تن نكني، يا اگر با افراد ناشناس

نوشینnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-44450088215590740092008-10-10T09:07:00.002+03:302008-10-10T09:13:21.837+03:30

هیچ چیز به اندازه دروغ شنیدن رنجم نمی دهد... هیچ چیز به اندازه آدمی که به راحتی دروغ می گوید، مرا به وحشت نمی‌اندازد... هیچ چیز

نوشینnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-64216768335793457532008-08-14T13:29:00.001+04:302008-08-15T09:26:40.810+04:30

فکر می کنم زندگی خیلی از ماها یک جور زندگی پیش‌ساخته است. انگار همه چیز از قبل مهیا شده و فقط كافیه كه ما تو جای صحیح‌مان قرار بگیریم. نه هیجانی، نه تلاشی و نه هیچ چیز غیرمترقبه‌ای...با همین وضع می‌توان تا ابد ادامه داد و شاید هم اتفاقهای خوبی در راه باشد ولی این كه خودت به استقبال تغییری بروی، آنرا خواستار باشی و برایش مقدمه‌چینی كنی، چیز دیگری‌است. حس زنده‌بودن به آدم می‌دهد. مشكل است با وجود

نوشینnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-18736069570230848002008-08-08T10:31:00.003+04:302008-08-08T10:42:44.172+04:30

فکر می کنم به شدت در مورد هویت فردی ام دچار مشکل شده ام. خیلی از مواقع نمی توانم درست تشخیص بدهم که این جزوی از من است یا چیزی است که به خود تحمیل کرده ام. اگر بر طبق طبقه بندی آقای قاضی مرادی* انسان ایرانی را به دو دسته ذره ای شده و توده وار تقسیم کنیم، من روز بروز بیشتر در پیله انسان ذره‌ای شده فرو می‌روم. خیلی دلم می‌خواهد روزی آن‌چنان بر دنیای درونم وقوف و تسلط پیدا كنم كه از این همه خودكاوی

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-32318483681374575762008-07-08T13:37:00.002+04:302008-07-08T19:56:11.243+04:30

روزهای خوبی دارم ولی توی مود نوشتن نیستم. این پروانه زیبا را گذاشتم تا حال و هوای خوش من را به سمت شما هم بیاورد.

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-16449393785327976742008-06-17T21:29:00.002+04:302008-06-21T13:00:54.549+04:30

به تازگی تحقیق بسیار جالبی در یکی از دانشگاههای آمریکا انجام شده است که نتیجه آن، همه توصیه های موکد روانشناسان را مبنی بر تاثیر درددل کردن، زیر سئوال می‌برد. بر طبق این تحقیق افرادی كه از رنج‌ها و تالمات خود صحبت نمی‌كنند و به عبارتی در سكوت با رنج‌هایشان كنار می‌آیند، آسیب كمتری به روح و روان خود وارد می‌كنند و درصد سلامت روانشان بالاتر است.برای من كه خیلی جالب بود از این نظر كه غالب اوقات بعد

نوشینnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-25043290334398756282008-06-11T20:36:00.001+04:302008-06-11T20:39:46.931+04:30

به مدد دو هدف دور از دسترسی كه اكنون برایم ملموس‌تر و دست‌یافتنی‌تر به نظر می‌رسد، روزگارم بد نیست. حال كه می‌دانم این‌همه تن‌آسودگی و رخوت از كجا ریشه‌گرفته، یاد می‌گیرم كه تا كجا به آن مجال دهم و كجا افسارش را بكشم. تمام كارهای ناتمامم را یادداشت كرده‌ام. لیست بلندبالایی شده‌است. همان نوشتنش جرات زیادی می‌طلبید. گوشه‌ای گم و گورش كرده‌ام تا زمانی دیگر كه شاید چند سال دیگر باشد، به سراغش بروم و

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-49914717364532952742008-06-06T10:43:00.000+04:302008-06-06T10:45:00.586+04:30

نمی توانم به اتفاقی که افتاده است، فكر نكنم. چنین جنایت خونباری را هرگز در نزدیكی خود تجربه نكرده‌ام. احساسات مختلفی نسبت به موضوع دارم كه گاه یكدیگر را نقض می‌كنند. یكی از همكارانم كه زندگی بس بی‌در و پیكری داشت به ضرب دو گلوله كشته‌شده‌است. شاید برای بیشتر ما قابل انتظار بود كه عاقبت بلای بزرگی بر سرش نازل خواهد‌شد، ولی نه به این وخامت. این مسئله كه بلایی كه بر سرش آمده، نتیجه رفتارهای خودش است

نوشینnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-23052228392091070492008-05-24T12:59:00.000+04:302008-05-24T13:01:41.279+04:30

مدتها به این مسئله فکر می کردم که چرا این جمله " خرمشهر را خدا آزاد کرد" در من تنش بوجود می آورد. می دانستم ذهنم از لحاظ منطقی با این جمله مشکل دارد، اما واكنش درونی‌ام گواهی بر عمیق‌تر بودن موضوع بود. امروز سعی‌كردم ذهنم را آزاد بگذارم تا ببینم چه چیزی پشت این تنش است. خاطره‌ای بس روشن و زنده در ذهنم جان گرفت.كارنامه كنكور را گرفته‌ام. با هیجان و غرور راه منزل را گویی پرواز می‌كنم. ذهنم پر از

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-40359448000275997362008-05-09T11:58:00.002+04:302008-05-24T13:31:55.830+04:30

باید یک فکری هم به حال افکار تاریخ گذشته ام بکنم. افکاری که به موقع خودشان بررسی نشده اند و پرونده شان سال ها است که همچنان باز است. بعضی ها اصلا ارزش بررسی ندارند و برای بعضی دیگر هم یا باید فکر اساسی کرد و مختومه شان کرد و یا باید در فایل های جدید به نحو دیگری طرح شان کرد, بلکه ره به جایی برند. خیلی ساده است و نمی دانم چرا پیش از این, این قدر بغرنج به نظرم می رسید.حین بررسی احساس منفعل بودنم,

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-4161926017798280012008-05-03T18:37:00.002+04:302008-05-03T18:44:12.244+04:30

" من صلح جوترین فردم. آرزوهای من از این قرارند: یک کلبه محقر، یک سقف کاه گلی، یک تختخواب خوب، غذای خوب، شیر و کره بسیار تازه، کنار پنجره گل و چند درخت زیبا در مقابل در خانه و اگر خداوند عزیز بخواهد مرا کاملا سعادتمند کند مرا این‌طور شاد می‌کند که شش هفت نفر از دشمنانم را به این درختان حلق‌آویز کند. پیش از مرگشان همه ستم‌هایی را که در زندگی به من روا داشته‌اند با رقت‌قلب خواهم بخشود; آری، آدمی

نوشینnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-3189323226603257012008-04-24T13:17:00.000+04:302008-04-24T13:19:14.807+04:30

هر چه می گذرد, میلم به آشنایی با گوشه های تیره و تار ذهنم بیشتر می شود. سرچشمه بسیاری از مسائلی که موجب رنج و دردم می شوند, جایی در همین نزدیکی ها است. بسیار نزدیک و در عین حال بسیار دور از دسترس. بیش از هر زمان دیگر میل به تنهایی دارم. برای رودررو شدن با واقعیت و پیش از آن برای آمادگی با رودررویی با آن. از این که جریان زندگی مرا می برد و تا این حد, کم در راهبردنش دخیلم, خشمی پنهان در وجودم شعله

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-48591373861790686052008-04-13T19:33:00.000+04:302008-04-13T19:34:39.834+04:30

زیاد اتفاق افتاده است که فهم مسئله ای که در واقعیت برایم سخت و دشوار بوده است, در دیدن رویایی غریب, میسر گردیده است. خواب عجیبی دیدم... در خوابم همانی بودی که سال ها پیش قلبم را از عشق و محبت می لرزاند. با همان سادگی و معصومیت و با همان نگاهی که دلم را آب می کرد. با چه هیجانی در آغوشت کشیدم... ولی به یکباره محو شدی و فهمیدم که سال ها از آن زمان گذشته است و تو به هیئتی دیگر درآمده ای. در خواب

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-43530896872652286592008-04-03T10:40:00.001+04:302008-04-03T10:45:26.484+04:30

تعطیلات با تمام خوشی ها و ناخوشی هایش گذشت و به خاطره ها پیوست. با آدم های جدیدی آشنا شدم و آشناهای قدیمی را پس از سال ها بی خبری دیدم. در میان تمام این شلوغی ها احساس می کنم به درک و فهم عمیق تری نسبت به خودم و زندگی ام دست یافته ام. هدف دوردستی که پیش رو داشتم, نزدیک تر و ملموس تر به نظر می رسد. هیچ کدام از این ها مهم تر از یک مطلب نیست. خیلی دوست داشتم همانطور که به زبان می گویم, بپذیرم که

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-50846992377149503992008-03-18T19:14:00.004+03:302008-03-18T19:42:40.478+03:30

همین امروز صبح کتاب فوق العاده ای را تمام کردم که گمانم تا مدت ها ذهنم را مشغول نگاه دارد. علاقه قدیمی ام با شدت و حدت بیشتری خودش را نشان می دهد و با شگفتی می بینم ذهنی را که گمان تنبل شدن بر آن می بردم, به وقت خود چه دقیق و متمرکز عمل می کند. هرچند درک این موضوع با رنج و حسرتی همراه است و روشن تر نشانم می دهد که راه را اشتباه رفته ام. به هرحال آبشخورهای فراوانی برای تشنگی ام می شناسم که با اندک

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-23046525104545913342008-03-10T13:21:00.003+03:302008-03-10T13:37:48.720+03:30

همین که در این اوضاع و احوال بلبشو هنوز می توانم دست مایه هایی برای آرامش و خوشنودی پیدا کنم, جای خوشحالی دارد. مقادیری مطالعات جامعه شناسانه هم لابلای برنامه هایم می گنجانم تا به راز جان سختی مان پی ببرم.هرچند دل خوش کنک به نظر می رسد, اما معتقدم که درک خوشی های عمیق در اکثر مواقع در اوج محدودیت ها و سختی ها ممکن است. با این حساب خوشا به حال ما که چه ملت خوشبختی هستیم!درهرحال یک بار دیگر سال

نوشینnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-66338569230102206422008-03-04T23:42:00.001+03:302008-03-04T23:45:58.983+03:30

جالب است که با یادداشت کردن کارهای روزانه ام به حد قابل قبولی از روزمره گی فاصله گرفته ام. دیگر بهانه حافظه آب کش شده ام را ندارم و لیست کارهایی که باید انجام بدهم به حالت اخطارآمیزی جلوی چشمم است. خب, البته خیلی خوب است, فقط نمی دانم چرا سه روز است مدام پلک چشم چپم می پرد. شاید عادت به این پرکاری ندارد.دیروز در حالی که داشتم بیمارم را به آرامش دعوت می کردم و فیلسوفانه از فواید آرامش و خونسردی

نوشینnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-6225368284160081412008-03-02T19:25:00.001+03:302008-03-02T19:31:48.592+03:30

کمی به زندگیم نظم داده ام و به تبع آن ذهنم هم آرامتر و مرتب تر شده است. چرخ دنده های ذهنم را روغن کاری می کنم تا فاجعه نزدیک نشده است! چند تا تحول کوچولو لازم بود که در حال انجام است. با همون اولین قدم ها چند تا اتفاق خوب برام افتاد که مثل نشانه ای بود بر درستی راهم. اصلا هم برایم مهم نیست که تا کی ادامه پیدا می کند. از این که همیشه به پیشواز نگرانی ها و ناامیدی ها بروم, خسته شدم. خدا را چه دیدید

نوشینnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-66723347967500922382008-02-23T19:32:00.001+03:302008-02-23T19:36:42.308+03:30

چند وقتی است در این فکرم که چند خطی بنویسم و دیگر به این عنوان ملال برنخورم. هرچند در وضعیتی نیستم که بتوانم بگویم سبکبال تر و خشنودتر هستم ولی دست کم افسرده نیستم. بار دیگر جان بدر برده ام و به زندگی کوچک خود در حاشیه بازگشته ام. بیشتر به بازیکنی بازنشسته می مانم که گه گاهی افسوس روزهای درخشان گذشته را می خورد. هرچند که درخششی هم در کار نبوده است! خودم را رها کرده ام و از این بابت البته بسیار

نوشینnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-41364362773737257562007-10-08T18:37:00.001+03:302008-03-10T19:53:08.043+03:30

چیزی مدام در درونم می‌جوشد و بالا نمی‌آید. گیج می‌شوم. چقدر آشنا است. پیش از این هم با آن دست به گریبان بوده‌ام. گیرم به دلایلی یکسر متفاوت. ولی همیشه به همین‌جا ختم می‌شود. دلایل کمرنگ‌تر و کمرنگ‌تر می‌شوند و سر آخر چه بسا که از یاد می‌روند و آن‌چه می‌ماند همین حس کلافه‌کننده و دیوانه‌کننده است. این خود ملال است. ملال... ملال... ملال و افسردگی. جانم را به لب می‌رساند. عاری از هر انرژی و هیجانی.

نوشینnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-54522711396939068362007-08-27T14:40:00.000+03:302007-08-27T14:42:53.325+03:30

این انگلیسی‌ها با آن چشم‌های چپشان، عجب فهم و کمالاتی دارند. با همین سئوالهای ساده، صاف و پوست‌کنده به آدم حالی می‌کنند که جات درست همون جائیه که الان هستی! در تمام عمرم تا این حد احساس جهان سومی بهم دست نداده‌بود. در مورد همه‌چیز باید نظر داشته باشی و یکin my opinion هم بچسبونی اول جمله‌ات! آخه بعد از این همه سال که هیچ‌کس نظر ما را نپرسیده و اصل هنرمون در بی‌نظری تمام و کمال بوده، مگه میشه یک

نوشینnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-88845032573980284952007-08-15T18:29:00.000+03:302007-08-15T18:33:57.127+03:30

این که احساس کنی کسی به تو اعتماد دارد و نگاهش به تو است که چگونه راه می‌جویی، کمکت می‌کند که دورتر و بهتر ببینی. در تمام این سالیانی که مردان بار تصمیم‌گیری‌ها را بر دوش کشیده‌اند ( کاری به این مسئله ندارم که دلخواه زنان بوده‌است یا خیر) ناگزیز از این می‌شده‌اند که دورتر و عمیق‌تر ببینند. ضرورتی بوده‌است برای ادامه حیاتشان. فمینیست‌ها بر من ببخشند، دارم احتمالات را بررسی می‌کنم. خدا می‌داند که

نوشینnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-74555778337952081422007-08-09T12:56:00.000+03:302007-08-09T13:07:13.667+03:30

غبار می‌گیرم و اشک می‌ریزم... واین قصه هر روز من است... می‌شویم و سامان می‌دهم... و این حدیث تکراری هر روز من است... دور و برم را پر می‌کنم از عکسهای روزهای رفته... و این کار هر روز من است... فکر رفتن را در ذهن می‌پرورانم... و این سودای هر روز من است... می‌شکنم بال‌هایم را و دود می‌دهم آرزوهایم را... و این قصه امروز من است...

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-3975418306617909772007-07-30T13:19:00.001+03:302007-07-30T13:19:23.449+03:30

.flickr-photo { border: solid 2px #000000; }.flickr-yourcomment { }.flickr-frame { text-align: left; padding: 3px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; } View from Le Falgoux, originally uploaded by florriebassingbourn. آخه من دارم درس می‌خونم مثلا.

نوشینnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-34104207264913024042007-07-04T19:24:00.000+03:302007-07-04T19:32:25.338+03:30

حتم دارم برای خیلی از شماها هم پیش آمده که خاطره‌هایی از زمان کودکیتان بارها و بارها بر افکارتان سایه افکند و چه بسا مهمان خوابهایتان شود. از آخرین سالی که در آبادان بودیم، خاطره‌ای دارم که هر بار به یادش می‌افتم، طعم گسش را حی و حاضر احساس می‌کنم. یادم می‌آید که آن زمان همواره در کیف کوچکی بشقاب و قاشق به همراه داشتیم که به گمانم نشان آن است که بساط خورد و خوراکمان در مدرسه همواره روبراه

نوشینnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-24235706568042032342007-06-19T21:35:00.000+03:302007-06-19T21:37:03.056+03:30

امروز داشتم برای یکی از دوستانم که چندان میانه‌ای با اینترنت ندارد، نامه می‌نوشتم که دو نکته به ذهنم رسید. اول اینکه چقدر خطم بد شده و با چند خط نوشتن دستم درد می‌گیرد و دیگر اینکه چقدر دلم برای دیدن دست‌خط دوستانم تنگ شده‌است. دلم برای دیدن برگه‌ای که هر فشار قلم ردی از احساس صاحب قلم بر آن گذاشته و هر گوشه‌اش نشانی از آن یار آشنا دارد، تنگ شده‌است. از این دوستم که باعث شد به یاد این نکات

نوشینnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-91260214346778180552007-06-04T19:42:00.000+03:302007-06-04T19:46:37.775+03:30

واقعا نمی‌دانم در مسیری که کلمات از ذهنم تا دستهایم می‌پیمایند چه اتفاقاتی رخ می‌دهد که اندیشه‌هایی چنان شوخ و با اندکی تلخی به گاه نوشتن چنین تلخ و گاه فاجعه‌آمیز به نظر می‌رسند که حتی پس از پاک‌کردن آن‌چه نوشته‌ام، طعم تلخ آن هم‌چنان در ذهنم باقی می‌ماند.بی‌شک اگر امکان آن وجود داشت که از ذهنم پرینتی تهیه‌شود، جنبه‌های طنز قضیه پررنگتر و غالب‌ به نظر می‌رسید. می‌دانم که در مجموع آدم چندان شادی

نوشینnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-32006484118499653962007-05-31T14:08:00.000+03:302007-05-31T14:20:47.471+03:30

Weekend شنبه را با تیغی از جنس بردباری تکه تکه می کنم و یک‌شنبه را - بی هیچ درنگی ـ می سوزانم با آه. دوشنبه‌ی وحشی را که در شیب تنهایی رام می‌کنم با چند قطره آب شور، دیگر برای کشتن سه‌شنبه تیغی نیست، آبی نیست، آهی نیست، مگر دعا. و بعد دیوانه‌وار بوسه می‌زنم بر معبد دست‌های چهارشنبه که از فرط همسایگی‌ات بوی نور می دهند. و این‌ها و این همه تنها برای تو ای نشسته در شب شتابناک آدینه!مصطفی مستور

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-50406146735194437482007-05-27T18:27:00.000+03:302007-05-27T18:32:10.889+03:30

ذهنم را مدام مشغول نگه‌می‌دارم. یا رمان می‌خوانم یا لغت‌های تازه را یک جایی لابلای سلول‌های خاکستری تحلیل‌رفته جا می‌دهم. روش خوبی‌است. از مدام تحلیل‌کردن و دست و پا زدن در بین زمین و هوا بهتر است. مدتی‌است که از خودم زیاد خبری ندارم و این خیلی خوب‌است. می‌گویند بی‌خبری، خوش خبری است!‌بار دیگر غرق در اعجاز کتاب‌ها می‌شوم. می‌شود صد بار زندگی‌کرد. در حال و هوایی صدها بار دورتر از خود. در درون خودم

نوشینnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-16733159256992774112007-05-14T23:41:00.000+03:302007-05-14T23:50:32.143+03:30

با این مذهب و فرهنگ دست و پاگیری که مجالی برای ابراز احساسات و انگیزه‌های واقعی باقی نمی‌گذارد، زندگی واقعی یک جورهایی زیرپوستی در جریان است. در نهانی‌ترین قسمت‌های وجود و پنهان از چشم اغیار که شامل همگان است. اگر درنهان خواسته‌ها، اندیشه‌ها و تمایلات عادی و طبیعی هم در جریان باشد، آن‌چه در بیرون نمود دارد اغلب غریب، غیرمعمول و گاه فراانسانی است. در این انفجار جمعیت برای به چشم آمدن باید تلاشی

نوشینnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-80110891332590407052007-05-10T12:13:00.000+03:302007-05-10T12:31:43.720+03:30

امروز از سر دلتنگی تنها می‌خواهم از پرنده محبوب و سخت مغضوبم حرف بزنم. پرنده‌ای که نوایش برایم یادآور آرامش و اطمینان‌خاطر است و در این شهر شمالی که چند سال است به ناگزیر در آن مانده‌ام، اثری از آثارش نیست. بی‌شک هرکدام از ما مکانی خیال‌آفرین و لذت‌بخش را در ذهن خود متصوریم و در زمانی که به آرامش نیازمندیم تنها با بستن چشمهایمان خود را همان‌جا بازمی‌یابیم. این مکان برای من باغ مصفایی است که نهری

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-53985470206366311582007-05-04T20:41:00.000+03:302007-05-04T20:48:00.929+03:30

به خاطر رنجی که می‌بری و رنجی که بردم و به یاد صدای غمگین و عاشق زنی که واگویه می‌کرد: من عاشق توام یعنی حجمی که درد می‌کند، از سرم بزرگتر است. ××× وقتی دنیا در چشم پف کرده‌ی من گشاد می‌شود از تو خیالی، سایه می‌زندش تا آفتاب و رویا دست خالی‌اند برق، تشعشع می‌کند از من عتیقه‌ها، راه و رسم زندگی بلدند مرکوب عشق از بلندای

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-87702193444394019282007-04-29T12:47:00.000+03:302007-04-29T12:51:19.603+03:30

باید حسابی در ذهنم کندوکاو کنم تا خاطره‌های دور در ذهنم شفاف شوند. خیلی دور شده‌اند. دلم می‌خواهد بدانم از کجا شروع ‌شد. چاله‌های کوچک سوء‌تفاهمات و اختلافهای معمولتان چگونه به چنین چاه ویلی ختم شد؟ برمی‌گردم به خیلی قبل... زمانی که همه‌چیز به نظر خوب و سرشار از تفاهم می‌رسید.ما کوچکترها با هم خیلی خوش بودیم و شماها نیز... به گمانم خوب با هم کنار می‌آمدید. شاد بودید و مهربان. حداقل از دید

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-86942200559038661942007-04-21T14:23:00.000+03:302007-04-21T14:24:18.529+03:30

این چندمین‌بار بود که می‌‌آمد، اشک‌باران و مویه‌کنان. خیلی تلاش کرد که چون همیشه مرا به رقت‌آورد. به همدردی وادارد و چون همیشه اندک انرژی باقی‌مانده پایان روزم را بمکد. خوب ته‌و ‌توی قلبم را گشتم. دریغ از سر سوزنی دلسوزی و حس همدردی. جز آن‌که جعبه دستمال کاغذی را پیش رویش بگذارم و توصیه جدی کنم که پیش مشاور برود، هیچ‌کار دیگری نکردم. تنها صبورانه منتظر ماندم تا برود. وسط آه و ناله‌هایش حواسش بود

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-22918047398279284442007-04-18T14:20:00.000+03:302007-04-18T14:21:16.140+03:30

فهم این نکته که اغلب به واسطه نقاب‌هایی که برای خود برگزیده‌ایم، مورد پذیرش نزدیکانمان قرار می‌گیریم، غم‌انگیز و ناامید‌کننده‌است. در لحظات وادادگی روحی است که به آن‌چه در واقع هستیم، نزدیکتر می‌شویم. همان زمانی که نزدیکان دلسوز می‌پرسند" تو را چه‌شده؟" ، "حالت خوش نیست؟" که فی‌الواقع ترجمه‌اش می‌شود " چرا نقشت را خوب بازی نمی‌کنی؟" ، " پاشو تا تماشاچی‌ها هو نکردند تو را" . برمی‌خیزی با خشمی و

نوشینnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-83304190326657094922007-04-15T18:42:00.000+03:302007-04-15T18:59:02.866+03:30

بر هر آن‌چه که در مواقع معمول سرسری از آن می‌گذرم، چنگ می‌اندازم. به دنبال کلامی رهگشا و استعاره‌ای غریب می‌گردم که پاسخی باشد بر تشویش چند وقته‌ام. آنقدر به مرگ می‌اندیشم که گویی می‌خواهم نبودنم را زندگی کنم. نیک می‌دانم بخش اعظم این هراس از وقوف به آن است که هدر داده‌ام، هر آنچه که داشته و نداشته‌ام. به گمانم آنقدر در این نقش فرو رفتم که امروز پس از مدت‌ها بختک به سراغم آمد. متفاوت‌تر از همیشه

نوشینnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-8237305329209032162007-04-11T19:51:00.000+03:302007-04-11T19:53:23.309+03:30

بعضی‌ها در ذهن خود از آدم توقعاتی دارند که (صد البته روح بی‌نوای ما از آن خبردار نیست) در صورت برآورده‌نشدن آن‌ها رفتارهایی خاص پیشه می‌گیرند و حیران می‌مانی که این چه بازی است؟ راهش این است که آنان را به خود واگذار کنی، به این امید که بلکه روزی این سوء‌تفاهم مضحک برطرف گردد و نه اینکه ذهن خود را درگیر این ماجرا کنی که چرا و چطور؟ با تو هستم... گوش می‌کنی؟!

نوشینnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-40111420332342165092007-04-06T12:51:00.000+03:302007-04-06T13:31:06.112+03:30

به یاد 17فروردین82، ساعت 5 عصر!‌نشود فاش کسی آن‌چه میان من و توستتا اشارات نظر نامه‌رسان من و توستگوش کن با لب خاموش سخن می‌گویمپاسخم گو به نگاهی که زبان من و توستروزگاری شد و کس مرد ره عشق ندیدحالیا چشم جهانی نگران من و توستگرچه در خلوت راز دل ما کس نرسیدهمه جا زمزمه عشق نهان من وتوستگو بهار دل و جان باش و خزان باش،ارنهای بسا باغ و بهاران که خزان من و توستاین همه قصه فردوس و تمنای بهشتگفت‌و‌گویی

نوشینnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-60305501381471585822007-04-04T12:18:00.000+03:302007-04-04T12:25:44.747+03:30

بیدار می‌شوم... با تپش‌های قلبی که انگاردیگر در قفس تنگش جای نمی‌گیرد...مضطربم...نمی‌توانم پیدایت کنم...با شتاب بررسی می‌کنم که امروز چه روزی است و چه نسبتی دارد با آن موعد منحوس... خودش است... دیگر تاب ندارم... کجایی تو؟ خدایا دیگر ضعیف‌تر از آنم که تاب بیاورم این نگرانی‌های کشنده را...

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-59869132182483753562007-03-29T18:40:00.000+03:302007-04-10T13:43:41.205+03:30

چه لذتی داشت این سفر به سرزمین کودکی‌ها. زنده‌کردن خاطره‌های دور و قدیمی، بر‌آورده‌شدن آرزوهایی بس کوچک، اما دور از دسترس. جگر‌خوردن زیر پل خرمشهر، قدم‌زدن در کنارکارون، بوی گس پالایشگاه را با تمام وجود نفس کشیدن، گم‌شدن در هیاهوی پرشور خیابان امیری و با چشمانی نمناک گشتن به دنبال هر آنچه که نشانی دارد از آن روزهای دور. از آن بچگی‌های بی‌دغدغه و پر نشاط، از آن روزهایی که زندگی گویی جشن بزرگی بود

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-77734055798440866982007-03-15T00:12:00.000+03:302007-04-10T13:43:03.576+03:30

بحران را به آرامی پشت‌سر می‌گذارم. نمی‌دانم تاثیر هیجان سفری است که در پیش دارم و یا از قدم‌های نورسیده بهار، که اندکی تعادل و آرامش به وجودم باز‌گشته ‌است. در هر‌حال بیش از آن که در حال زندگی‌کنم، در آینده‌ای نه چندان دور سیر می‌کنم. روحم پیشاپیش در سرزمینی دور که مالامال از خاطره‌هایی عزیز است، در گردش است. و چه به موقع از راه می‌رسد این بهار. با این هجوم اتفاقات ناخوشایند و این خستگی روحی،

نوشینnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-54636298417858637342007-03-10T11:04:00.000+03:302007-03-10T11:06:37.075+03:30

زنده باد تساوی!

نوشینnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-38763050342738724772007-03-04T18:28:00.000+03:302007-04-09T15:45:41.219+03:30

پیش از این نیز بارها گفته‌بودم، گه‌گاه دچار حالاتی می‌شوم که حساسیت و ریزبینی معمولم را نسبت به مسائل پیرامونم دو‌چندان می‌کند. خود را و آدم‌های اطرافم را سخت برهنه و بی‌نقاب می‌بینم. آنچه می‌بینم چون بار سنگینی خارج از توان بر دوشم سنگینی می‌کند. در چنین مواقعی است که عمیقا انزوای چند ساله‌ام را درک و تایید می‌کنم. تلاشم را برای دوری‌جستن از آدم‌ها و فرار از هر موقعیتی که مرا ناگزیر از ارتباط

نوشینnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1167217802327327232006-12-27T14:38:00.000+03:302007-04-09T15:44:36.483+03:30

بازی به اینجا هم رسیده و من هم سعی می کنم ادامه اش بدهم. هرچند من همواره در حال اعتراف کردن هستم اما حقیقتش رازهای مگوی من بدجوری مگو هستند! می گردم کم خطرترینشان را انتخاب کنم. 1.عاشق آشپزی هستم و اگر پروای قضاوت دیگران نبود، حتما تا بحال یک رستورانی، چیزی راه انداخته بودم. 2. اغلب یواشکی شکلاتهای مورد علاقه ام را تنها تنها می خورم و وقتی همراه از کار برمی گردد با تظاهر به رعایت عدل و انصاف

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1159204078590306652006-09-25T20:32:00.001+03:302007-04-09T15:41:52.883+03:30

خیلی دلم می خواهد بتوانم در مورد افکاری که مدام توی سرم وول می خورند اینجا چیزی بنویسم. بلکه تاثیرشان کم شود. این اتفاقی است که اغلب می افتد. وقتی می نویسم، به بی پایگی و بی موردی خیلی از افکارم هم پی می برم. ناچارم اقرار کنم که مدتی است به نحو بدی عوض شده ام. محافظه کار و بزدل شده ام. مدام دارم خودم را می پایم و مراقب حرف زدنم هستم. بعد از هر برخوردی و دور هم بودنی که البته کم اتفاق می افتد،

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1146727214127517802006-05-04T10:48:00.000+03:302007-04-09T15:43:36.815+03:30

از آنجایی که اغلب برای عوض کردن شرایط پیرامونم و یا بهبود آن دستم کوتاه بوده، راهی جز پایین آوردن سطح توقعاتم نیافته ام. آنقدر در این راه مداومت به خرج داده ام که گاه حتی متوجه کمبودها و نواقص نمی شوم. می دانم که راه خوبی نیست. پاک کردن صورت مسئله است. اما از راه به راه غر زدن چه بسا بهتر باشد. بارها به خود می گویم، در رابطه با فلان موضوع اگر کاری از دستت برمی آید، انجام بده، وگرنه بنشین سر جایت

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1145290363459274252006-04-17T19:40:00.000+03:302007-04-09T15:49:09.348+03:30

چه راحت مى‌توانم ليستى بالابلند تهيه ‌کنم از تمام چيزهايي که بيزارم از آنها، از وعده دادن‌ها، از وقت تعيين کردن‌ها (حال براى هرچه مى‌خواهد باشد)، از اين ‌که در موقعيت‌هاي مشکل قرار بگيرم٬ از بلاتکليفى٬ از کم‌پولى٬ از آدم‌هاى بى‌مرام ... وقتي مي‌رسم به چيزهايي که به من لذت مى‌دهد٬ دستم کند مى‌شود، کار به مکث‌هاى چند دقيقه‌اى مى‌رسد ... تعدادشان به گمانم زيادتر است٬ ولى به طرز عجيبى گاه غيرقابل

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1144752335415171722006-04-11T14:13:00.000+03:302006-04-11T21:15:09.363+03:30

رد دستش رو از زیر لحاف دنبال می کنم...کنترل دستشه... سعی می کنه زاویه درست رو پیدا کنه... باید کاملا روبروی اون دکمه قرمز کوچولو باشه... من دوباره یه ایده ناب پیدا کردم... دنبال کاغذ کاهی و خودکار می گردم... پیدا کردم و دارم می نویسم... سرشاز از لذت و هیجان نوشتن، می خوام زودتر همه اونایی رو که تو ذهنمه، بیارم رو کاغذ... همه چی ردیفه... البته هنوز تو ذهنم دارم تلاش می کنم بنویسم... نمی شه...

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1144395580822231202006-04-07T11:07:00.000+03:302006-04-07T11:09:40.833+03:30

چه روزهاى عجيبى! ديروز تا اوج اندوه و نااميدى رفتم. شب را به سختى به صبح رساندم و امروز با بارش پر از لطافت باران گويى از نو زاده‌شدم. افسون‌زده به تماشاى آن نشستم. به تماشاى طراوت و سبزى شفاف برگ‌هاى تازه. آيا درختان خاطرات همه آن برگ‌هاى پير و پژمرده ساليان گذشته را در خود نگه‌مى‌دارند؟ با نگاهى به استوارى و جلوه‌فروشى‌هاى پرشکوه‌شان٬ بعيد به نظر مى‌رسد. اى کاش ما هم مى‌توانستيم هم‌چون درختان

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1144168317780587532006-04-04T19:42:00.000+03:302007-04-10T13:47:44.266+03:30

به تجربه فهمیده‌ام که هرگاه دید وسیع‌تری داشته‌ام و محدوده افکارم را فراگیرتر از دنیای کوچک خودم بسط داده‌ام، اوقات بس بهتری داشته‌ام. خدا می‌داند از همان ابتدای سال چقدر اتفاقات ناخوشایند کوچک و بزرگ برايم اتفاق افتاد، ولی هر بار با متفاوت تعبیر کردن آن از تسلیم شدن در برابر ناخوشایندی‌اش، سر باز زده‌ام. نمی‌دانم از خوشحالی تمام شدن تعطیلات بود یا واقعا آن معجزه‌ای که در انتظارش بودم، رخ داده

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1142878627856106262006-03-20T21:38:00.000+03:302007-04-09T15:49:30.706+03:30

پس از سال ها، دوباره سرشاز از هیجان رسیدن سال جدیدم. به کوچک ترین جزئیات با ذوق و شوق رسیدگی می کنم و مراقبم که از مراسم و مناسک عید چیزی را جا نگذارم. تنها استثنا در این میان ماهی قرمز کوچولو است که هر کار که کردم دلم رضا نداد، اسیر ببینمش. سال خوبی است... این را حس می کنم... باید بروم...چند دقیقه دیگر بیشتر باقی نمانده... سال نو همه شما مبارک

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1135614643232703972005-12-26T19:59:00.000+03:302007-04-10T13:48:59.424+03:30

هر روز صبح درحينى که تمام دلايل قابل قبول در جهت خانه ماندن را در ذهن مرور مى‌کنم٬ اتوماتيک‌وار مشغول مراسم صبحگاهى مى‌شوم. اگر تا پيش از خروج از خانه دليل موجه پيدا شد که فبها‌‌المراد٬ در غير اين صورت راهم را ادامه مى‌دهم و در تمام طول راه به اين مسئله فکر مى‌کنم که چه چيزى مى‌تواند اين وضعيت غير قابل تحمل را تغيير دهد. به ياد حرف دوستم مى‌افتم ... شايد تنها يک معجزه ... جايي خواندم که تنها

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1133854471389820432005-12-06T11:02:00.000+03:302005-12-06T11:08:31.090+03:30

لحظات شیرین سفر هنوز با من است. با چنان سماجتی در ذهن مجسم می کنم که درک زمان حال کمی مشکل می شود. و من این تعلیق در زمان و مکان را بسیار خوش می دارم. هنوز آنجا هستم، در پناه امن و آرامش خانه پدری، با یاری عزیز و قدیمی در هیاهوی پر خاطره نقش جهان، در جمع باصفای بچه های کاشان، در تو در توی پر رمز و راز آن خانه قدیمی، ... دیگر نمی دانم کجایم... ولی نه... خوب که نگاه می کنم، می بینم هنوز بر فراز

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1131878773272127362005-11-13T14:14:00.000+03:302007-04-10T13:49:55.626+03:30

همه تلاشم را می کنم تا با زندگی همان گونه که هست، کنار بیایم. قانع باشم به آن چه در اختیار دارم. قانع باشم؟ آیا تاکنون نبوده ام؟ به گمانم نتوانم در این باب نظر قاطع بدهم. گاه بیش از آن چه باید و گاه نیز بسیار زیاده خواه و کمال طلب بوده ام. سر جنگی با خود ندارم اما... دلم می خواهد در این فرصت کوتاه و وهم آلود بودن، چیزی از آن چه در توان دارم ، از خود دریغ نکنم. کسی چه می داند چقدر وقت باقی است؟

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1127989532183497292005-09-29T13:52:00.000+03:302005-09-30T19:58:51.136+03:30

Coming soon!

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1117040302038909942005-05-25T21:27:00.000+04:302007-04-10T13:50:34.648+03:30

چند روزپیش موردی در درمانگاه پیش آمد که سوالی قدیمی را دوباره در ذهنم تازه کرد. بیمار، مرد میان سالی بود که می گفت جانباز است و موجی. ادعا داشت نیمی از ریشه دندان در اثر سهل انگاری یکی از همکاران در فکش جا مانده است و به همین خاطر خیال دارد از او شکایت کند. برگه ای هم از دادگاه گرفته بود و به اصرار امضا می خواست. نه معاینه بالینی و نه کلیشه رادیوگرافی که در همان موقع تهیه شده بود بر ادعایش صحه

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1112636512696418082005-04-04T22:09:00.000+04:302007-04-10T13:52:09.120+03:30

به آخرین افکارم در سالی که گذشت، فکر می کنم. به این که بعضی از آدم ها حقیقتاً برای رنج کشیدن به دنیا آمده اند. با دوستی در این باب صحبت می کردیم و به طنز می گفتیم، دست کم اگر آدم بداند سرنوشت محتومش همین است، می تواند با خیال تخت یک گوشه لم بدهد و زجر بکشد! بگذریم، در حال حاضر در اتاق زیر شیروانی محل کارم نشسته ام و ذهن و روحم از هر گونه امیدواری نسبت به بهتر شدن اوضاع تهی است. غفلتاً به یاد

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1107069955016688562005-01-30T10:54:00.000+03:302007-04-10T13:52:16.875+03:30

حقيقتاً فكر مي‌كنم اگر در مكاني پرت و دورافتاده بزرگ شده بودم و با كتاب و مطالعه سروسري پيدا نمي‌كردم، روزگار شادتري مي‌داشتم. تحصيلي كه كرده‌ام اغلب جز رنج و نااميدي حاصل چنداني براي‌ام نداشته است. تنها زمينه‌اي بوده است، براي آشنايي من با محيط‌ها و آدم‌هايي كه در زندگيم نقش سم مهلك را بازي كرده‌اند. از آنجايي‌كه هيچ‌گاه براي‌ام لذتي بالاتر از مطالعه نبود، غالباً گرايشم به آدم‌هايي بود كه

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1105716521969475842005-01-14T18:57:00.000+03:302007-04-10T13:54:15.133+03:30

از آنجايي كه سخت‌گيري‌ام نسبت به مسائل مختلف شامل حال خودم نيز مي‌شود، گاه‌گاهي كه اين وسط‌ها با خود مهرباني پيشه مي‌كنم، به مذاقم سخت خوش مي‌آيد. به افكارم اجازه مي‌دهم كه بازيگوشانه به هر كجا كه مي‌خواهند، سرك بكشند و يا بهتر از آن، به خواب بروند و به روياها مجالي بدهند. اگر مسير زندگي را به جاده‌اي پر‌پيچ و خم تشبيه كنيم، اين وقفه‌ها به زماني مي‌ماند كه خسته از راه در كنار جويباري باصفا، بر

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1104941125527831172005-01-05T19:34:00.000+03:302007-04-08T13:11:09.032+03:30

دلم براي اينجا خيلي تنگ شده بود. ننوشتنم نه از سر بي‌ميلي كه از روي محروميتي ناگزير بود. به جبران اين همه مدت بي‌خبري، نوشته‌هاي دوستان را با شتاب مرور مي‌كنم. خواندن اين نوشته‌ها برايم در حكم حال و احوال‌پرسي رو‌در‌رو است و لطف و شيريني كلام‌شان دلم را گرم مي‌كند. دلم مي‌خواهد از خودم هم خبر خوبي به دوستانم بدهم كه آنها را خوشحال كند. دلم مي‌خواهد بتوانم بگويم بزرگ‌تر و عاقل‌تر شده‌ام، قدر

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1099645194255654662004-11-05T13:28:00.000+03:302007-04-10T13:55:01.677+03:30

حرف چنداني براي گفتن ندارم. از اول هم نداشتم. نوشتن در مورد آن‌چه بر من گذشته و پي‌آمدهاي آن در زندگي خصوصي من گذشته از آن كه خالي از خطر نيست، نفعي هم به حالم نخواهد داشت. آدم كه لباسهاي نشسته‌اش را جلوي روي ديگران آويزان نمي‌كنه، مي‌كنه؟ نقل خاطرات و افكار سانسوري و شسته‌رفته هم كه فقط به درد لاي جرز ديوار مي‌خورد، پس بي خيال! از حال و روز فعليم هم بايد بگويم جز بي‌پولي و بي‌كاري ملالي نيست.

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1095576495454186252004-09-19T11:16:00.000+04:302007-04-08T13:13:02.681+03:30

قدر مسلم اين نوشته ادامه خاطرات گذشته‌ها نخواهد بود كه لازمه آن حس خاصي است و در حال حاضر هم موجود نيست. به گمانم اين باران لعنتي هم كه مدتي است دست از سر ما برنمي‌دارد در اين ميانه بي‌تقصير نيست. مدام مي‌نويسم و خط مي‌زنم، بلكه موفق شوم بي‌قراري ذهنم را به آرامش اين برگه‌هاي سپيد بسپارم ولي ميسر نمي‌شود. كمبودي حس مي‌كنم كه مشكل مي‌توانم نديده‌اش بگيرم. كمبود چهره‌هاي آشنا و مكان‌هاي آشنا، كمبود

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1091258207425139682004-07-31T11:44:00.000+04:302007-03-11T18:04:06.187+03:30

ديشب براي مدتي طولاني به گذشته‌ها فكر مي‌كردم. به تجربياتي كه از سر گذراندم، سختي‌هايي كه كشيدم، خوشي‌ها و مجموعه اتفاقات آن پنج سال. سال اول كه به واقع، سال سختي بود. تنهايي‌يي كه با جدالي سخت به دست آورده‌بودم، چندان هم برايم خوشايند نبود و پنهان كردن اين مطلب از ديد كساني كه مخالف اين زندگي مستقل من هم بودند، از آن سخت‌تر. منزل من در واقع اتاق جمع و جوري در بالاي يك مغازه لوازم الكترونيكي بود.

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1089533326446756782004-07-11T12:24:00.000+04:302007-04-08T13:16:33.782+03:30

بعد از اين يك هفته‌اي كه به اينترنت دسترسي نداشتم، ديدن دوباره اين صفحه آشنا برايم حال و هواي عجيبي داشت. احساس كردم نمي‌توانم از آن دل بكنم، حتي اگر ديگر نتوانم به راحتي گذشته‌ها در مورد انديشه‌ها و احساساتم در آن بنويسم. در همين جا بود كه دوستان خوبي پيدا كردم، چنان‌كه خواندن دوباره نوشته‌هاي قديمي برايم به نوعي آميخته به خاطراتٍ بودن با آنهاست. يك ماهي مي‌شود كه خانه جديدي بنا نهاده‌ام ولي

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-108658746532308382004-06-07T10:19:00.000+04:302004-06-07T10:24:52.066+04:30

به اين فكر مي‌كنم كه تا به حال چند بار به همين نقطه رسيدم؟ به جايي كه بيانديشم به جز رفتن راهي ديگر نمي‌يابم. سعي مي‌كنم خيلي ساده به موضوع نگاه كنم. ولي قسمت تحليل‌گر مغزم با خودمحوري به كار خودش ادامه مي‌دهد. مي‌گويد كه تحمل من براي پذيرش شرايط محيط همواره به نوعي فرار مي‌انجامد . هيچ‌گاه آنطور كه بايد و شايد تلاش خود را براي بهبود اوضاع نكرده‌ام. ولي آيا واقعا اينطور است؟ آيا لبخندي كه با آن

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1084691204291927232004-05-16T11:35:00.000+04:302007-04-10T13:56:21.901+03:30

هنوز هم مي‌توانم دلايل كوچك و ساده‌اي براي شاد بودن بيابم كه مرا به ادامه دادن اميدوار مي‌كند. يادم مي‌آيد هميشه فكر مي‌كردم اگر زماني به جايي برسم كه بهانه‌هاي كوچك سرخوشي را نديده بگيرم، ديگركارم تمام است. از قرار معلوم هنوز اميدي هست! دلم مي‌خواهد تا وقت باقي‌است براي رسيدن به مايه‌هاي خوشي بزرگترم بكوشم. به سفر… ديدن همه آن زيباييهاي دور از دسترس…و لذت بردن از همه آنچه برايم مايه لذت است.

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1084011598665650422004-05-08T14:48:00.000+04:302007-04-07T20:31:59.235+03:30

اين روزها كمتر ساعتي است كه بي ياد تو سپري كنم. به ياد آن روزهاي آرامش و سرخوشي و به ياد اين روزهاي بي‌قراري و ناآرامي. آرزو مي‌كردم كه اي كاش هنوز هم مثل آن روزها دردهايت كوچك و ناچيز بودند و تسكين‌شان در دستان مشتاق من بود. ولي چه سود، اكنون تنها مي‌توانم ابلهانه تكرار كنم كه تحمل داشته باش…كمي ديگر… بزودي همه چيز روبراه خواهد شد… و تو با درماندگي بگويي كه : خسته شده‌ام… خسته… مي‌فهمي؟

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1082477952146771332004-04-20T20:46:00.000+04:302007-04-07T20:35:36.723+03:30

از كتاب ديدارها براي اين كه صبح‌مان را به شب برسانيم بايد آنچه را كه نه سر دارد و نه ته، توجيه كنيم و به خود بگوييم كه چيستيم و چرا هستيم و چرا همه‌چيز هست. *** از چيزهاي خنده‌دار اين است كه كساني كه حالشان خوب است به مرگ فكر مي‌كنند و آنهايي كه حالشان بد است از فكر مرگ فرار مي‌كنند. *** ما با كلام به چيزي مي‌رسيم فراتر از واقعيت ولي افسوس كه فراتر از واقعيت را نمي‌توانيم زندگي

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1081577099181109072004-04-10T10:33:00.000+04:302004-04-10T10:38:44.060+04:30

«من تنها مي‌خواستم به اقتضاي روح خود زندگي كنم. چرا اين كار تا اين حد مشكل بود. » يادم نيست اين جمله را كجا خوانده‌ام. اما بسيار به حال و روزم مي‌آيد و مدام در ذهنم طنين‌انداز است. اوقاتي كه از روحيه بالايي برخوردارم، با لطايف الحيلي خود را تا حد ممكن با اطرافم تطبيق مي‌دهم. ولي امان از وقتي كه دچار آن جزر روحي گاه و بي‌گاهم مي‌شوم! در چنين حال و اوضاعي هر گونه تظاهر و نقش بازي كردن خودم و

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1080631907406981082004-03-30T12:01:00.000+04:302004-03-30T12:05:17.390+04:30

مطلبي كه خيلي از مواقع ذهنم را به خود مشغول مي‌دارد، اين مسئله است كه آيا لزوماً چگونگي رفتارم بايد منطبق بر اصول دست‌ساز خودم باشد يا اين كه گه‌گاهي تخطي از آن مجاز است؟ اتفاقي كه به طور طبيعي و بدون كنترل خودم رخ مي‌دهد، اغلب بر اساس همان معيارهايي است كه براي دست يافتن به آن كم تلاش نكرده‌ام. اما قدر مسلم اين است كه اين‌گونه رفتارها چندان با اصول مردمداري منطبق نيست! و اين بار سعي‌ام بر اين

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1079773510786137132004-03-20T12:27:00.000+03:302007-04-07T20:26:39.983+03:30

سال نو مبارك اين هم تفألي از حافظ: در خرابات مغان گر گذر افتد بازم حاصل خرقه و سجاده روان در باز حلقه توبه گر امروز چو زهاد زنم خازن ميكده فردا نكند در بازم مرغ‌سان از قفس خاك هوايي گشتم به هوايي كه مگر صيد كند شهبازم ماجراي دل خون گشته نگويم با كس زان كه جز تيغ غمت نيست كسي دمسازم سّر سوداي تو در سينه بماندي هيهات چشم تر دامن اگر فاش نكردي رازم صحبت حور نخواهم كه بود عين قصور از خيال تو اگر با

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1079117465885096332004-03-12T22:14:00.000+03:302007-04-07T20:38:22.436+03:30

دريايي‌ به تو نگاه مي‌كنم و خورشيد بزرگ مي‌شود و روزمان را به زودي فرا مي‌گيرد بيدار شو با قلب و رنگ در سرت براي زدودن بدشگوني‌هاي شب به تو نگاه مي‌كنم همه چيز عريان است در بيرون قايق‌ها در آب كم‌عمقند همه چيز را با واژه‌هاي اندك بايد گفت دريا بدون عشق سرد است جهان چنين آغاز مي‌شود موج‌ها گهواره آسمان را مي‌جنبانند تو در ملافه‌هايت مي‌جنبي و خواب را به سوي خود مي‌كشي بيدار شو تا در

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1078644415565889072004-03-07T10:46:00.000+03:302007-04-09T14:25:58.573+03:30

يك داستان بامزه ترجمه كردم. ماجراي آدمي است كه ما در فرهنگ خودمان به او مي‌گوييم «ظالم دست كوتاه!». البته ويرايش چندان خوبي ندارد. پيشاپيش عذر مي‌خواهم. دوست من لوک نويسنده: فرناندو سورنتينو فرناندو سورنتينو متولد 1942 در بوينوس آيرس آرژانتين است. داستان‌های او تركيب غريبی از شوخی و فانتزی است که اغلب در يک چهارچوب عجيب و غريب بيان می شود. آدمی به ظاهرحقيقي نيز هميشه در داستان‌های او حضور

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1077902620537875282004-02-27T20:53:00.000+03:302007-04-08T13:05:02.545+03:30

كودكي چقدر دلم مي‌خواهد براي چند روز هم كه شده برگردم به دنياي بچه‌گي‌هايم. خصوصاً اين روزهاي باقيمانده سال را. دلم براي آن شور و هيجان تنگ شده. هيجان چيدن سفره هفت‌سين، هيجان خريد رخت و لباس نو، هيجان برنامه‌ريزي براي سفر و ديدن بروبچه‌هاي همسن و سال فاميل. همين الان ‏فريد صدايم كرد و گفت: « بيا ببين آلماني‌ها چي درست كردن! آكواريوم مورچه‌! » يادم آمد كه در بچگي چقدر مورچه‌ها را دوست داشتم.

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1076776355350305972004-02-14T20:02:00.000+03:302004-02-14T20:05:06.543+03:30

راستش تازگيها كمتر گذارم به اينطرفها مي‌افتد. كه صدالبته وجود شنونده‌اي چنين مهربان، در اين امر بي‌تاثير نيست. ذهنم انباشته از افكار و چون و چراهاست و دغدغه رهيابي به حقايق زندگي آنگونه كه هست رهايم نمي‌كند. گو اينكه اخيرا معماهاي جهان كوچكي كه بنا نهاده‌ايم بيشتر از هر چيز ديگر فكر و ذهنم را به خود مشغول ميدارد.تا جائي كه گوئي خارج از چهارديواري و عوالم دونفره ما مسئله قابل توجه و تعمقي اتفاق

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1075492270964161272004-01-30T23:21:00.000+03:302007-04-08T13:06:07.211+03:30

هنوز من گاه‌گاه خودم را، در يك آهنگ قديمي مي‌جويم. در يك تصوير دوران كودكي، يا در گلبرگهاي گل شقايقي كه پرپر مي‌شود، در يك نامه‌ي بسيار كهنه، و يا در حركات سگي كه بازي مي‌كند. آه! و من بخودم اين‌قدر بيگانه هستم. خدايا! قلب من اينقدر خونين است! گاه‌گاه براي مدت درازي خودم را در دعاي دختران مي‌جويم. در پرچم سرخي كه ميان كوچه‌ها به اهتزاز درمي‌آيد. گاه‌گاه خودم را هنوز در روي يك كوه يا در

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1074842254782085122004-01-23T10:47:00.000+03:302007-04-07T20:41:03.646+03:30

راز خوشبختي خوشا بحال ماتم‌زدگان، زيرا ايشان تسلي خواهند يافت. خوشا بحال فروتنان، زيرا ايشان مالك تمام جهان خواهند گشت. خوشا بحال گرسنگان و تشنگان عدالت، زيرا سير خواهند شد. خوشا بحال آنان كه مهربان و با گذشتند، زيرا از ديگران گذشت خواهند ديد. خوشا بحال پاك‌دلان، زيرا خدا را خواهند ديد. خوشا بحال آنان كه براي برقراري صلح در ميان مردم كوشش مي‌كنند، زيرا ايشان فرزندان خدا ناميده خواهند شد.

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1073985456417463142004-01-13T12:47:00.000+03:302004-01-13T12:49:24.966+03:30

هنوز هم با مشاهده اعمال و رفتاري كه مذاقم را خوش نمي‌آيد به خود استناد مي‌كنم با اين تفاوت كه پيش از اين با اين منطق كه من بر خودم نبخشيدم كه بر ديگري … و اينك مي‌كوشم با اين تفكر كه همين ضعف‌ها يا مشابه آنها در وجود خود من هم هست خود را وادار به چشم‌پوشي كنم. شايد همانطور كه من در خيلي از موارد كوشيدم عيوب خود را برطرف كنم و موفق نشدم آنان نيز به همين ترتيب كوشيدند و توفيقي نيافتند. گاهي نيز

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1072856721286242192003-12-31T11:15:00.000+03:302007-04-10T14:00:05.985+03:30

حوادث اين چند روزه بيشتر برايم مايه تعجب و تاثر بود تا شادي و رضايت. عجيب بود… ديدن آدمي كه تا همين ديروز فكر و ذكري جز كلاه‌برداري و زيرآب‌زني و هزار جور كلك و دغل نداشت، حالا با اشكي در چشم و پتوئي در بغل مي‌دود تا بلكه از اين قافله مهرباني عقب نماند. اگر به‌واقع اين آدمها همان آدمهاي ديروزي هستند ، … نمي‌دانم … آيا بايد همين را هم شكر كرد و قدر دانست ؟ يا… به‌گمانم اگر ذره‌اي از اين همه لطف و

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1071945070318423832003-12-20T22:01:00.000+03:302007-04-07T20:42:35.363+03:30

شكوفايي خلاف طعبيت مي‌خواست فرياد بزند. ديگر نمي‌توانست. كسي نبود كه بشنودش، كسي نمي‌خواست بشنود. از اين رو او از صداي خودش مي‌ترسيد، و آن را در خود فرو مي‌خورد. سكوتش منفجر مي‌شد، تكه‌هاي بدنش به هوا پرتاب شده بود. با دقت تمام آن‌ها را جمع مي‌كرد، بي‌ هيچ صدايي، در جا‌هاي خودشان مي‌گذاشت و فاصله‌ها را پر مي‌كرد. و آن‌گاه كه از سر تصادف، شقايقي يا زنبقي زرد مي‌يافت. آن‌ها را نيز جمع مي‌كرد

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1071159427547751042003-12-11T19:47:00.000+03:302003-12-11T19:48:13.043+03:30

يک ساله شدم!

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1071046447187393292003-12-10T12:24:00.000+03:302003-12-10T12:25:10.390+03:30

احساس عجيبي دارم. يک جور انتظار در وجودم لانه گرفته که به گمان کنونيم به انتظاري ابدي مي ماند. انگار که حادثه اي در شرف وقوع است. من در سکوت پشت اين پنجره ها مي نشینم باراني را که گوئي سر تمام شدن ندارد مي نگرم و انتظار مي کشم. گاه به گاه در لابلاي این ساعات طولاني آن یار عزیز از راه مي رسد و ساعاتي هرچند کوتاه آرامش را به وجود ناآرامم باز مي گرداند. دلم مي خواهد این ساعات دلپذیر هرگز تمام نشود

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1070180859753033702003-11-30T11:57:00.000+03:302007-04-07T20:44:06.057+03:30

باران توي آسمان پيچ مي‌خورد و روي شيرواني‌ها ضرب مي‌گيرد تم، تم، تم، تم گيتارت را در آغوش مي‌كشي خاطره‌ي كودكي‌ات بهانه جواني‌ات باران بدنت را در آغوش مي‌گيرد مي‌نوازي آخرين ملودي عروس دريا را مي‌نوازي، مي‌نوازي، مي‌نوازي باران اشك‌هايت را در آغوش خود محو مي‌كند و تو آرام پشت يقه‌ي بالاكشيده‌ي رهگذران محو مي‌شوي. « لسكا ميروشا »

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1068317219985155792003-11-08T22:16:00.000+03:302007-04-08T13:18:34.879+03:30

بيش از پيش از روزمرگي در هراسم. از هر آنچه كه به موجب آن عادتي در وجودم شكل بگيرد. براين باورم كه خوشبختي را بايد روز به روز به‌دست آورد. هر روز از نو. و من خوش‌بينم . برخلاف هميشه و برغم تمام مشكلاتي ( مشكلات از جنس جيفه دنياست، نگران نشويد! ) كه در حال و آينده سر راهمان است. مي‌دانم كه چندان ساده نخواهد بود. حفظ دوستي و غلبه بر آن حس قديمي مالكيت. دست كم تلاش خود را خواهم كرد . من آگاهانه وارد

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1067410975038616382003-10-29T10:32:00.000+03:302003-10-30T17:47:33.043+03:30

می ترسم...بعد از اين همه وقتی که با دقت خودم را دور نگه داشتم..انگار يکهو پرت شدم وسط ميدون... هميشه از توپ می ترسيدم...هميشه... از بچگی... ولی انگار نميشه... به خاطر تو هم که شده بايد بازی کنم... ولی... من هيچوقت بازيگر خوبی نبودم...هيچوقت... از بچگی... 7/8/82 رشت

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1066663154315322502003-10-20T18:49:00.000+03:302007-04-08T13:19:54.135+03:30

از همه شما دوستان خوبم كه به يادم بوديد ،ممنونم و شرمنده كه هنوز فرصتي براي نشستن و نوشتن دست نداده. مشغول جمع و جور كردن دنياي تنهائيهام هستم و انگار كه تمامي ندارد. صداي تو مي‌آيد در متن دلگير همين اوقات از صبح و هر روز معناي باران را از تو مي‌فهمم حالا چه با شدت خود را به خاطر من ميسپاري و از ياد نمي‌روي هرگز «يادم نيست مال كدوم بنده خدا بود!»

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1064900707694235292003-09-30T09:15:00.000+03:302003-09-30T09:15:07.226+03:30

...و شايد خوشبختي همين باشد. انديشيدن به چيزي جز خود، داشتن هدفي بيرون از خود ، خود را اگر نه ايثار كردن‌، دست كم از ياد بردن .

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1063545857563291132003-09-14T17:54:00.000+04:302007-04-07T20:47:31.540+03:30

بر شانه من كبوتري‌ست كه از دهان تو آب مي‌خورد بر شانه من كبوتري‌ست كه گلوي مرا تازه مي‌كند بر شانه من كبوتري‌ست باوقار و خوب كه با من از روشني سخن مي‌گويد و از انسان كه رب‌النوع همه خداهاست. من با انسان در ابديتي پر ستاره گام مي‌زنم در ظلمت حقيقتي جنبشي كرد در كوچه مردي بر خاك افتاد در خانه زني گريست در گاهواره كودكي لبخندي زد. آدم‌ها همتلاش حقيقتند آدم‌ها همزاد ابديتند من با ابديت

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1062741598346698862003-09-05T10:29:00.000+04:302003-09-05T19:20:52.216+04:30

داشتم فكر مي‌كردم كه ازدواج راه رسيدن به خوبي آدمها نيست. در نزديكي مداوم بين آدمها آنچه موثرتر عمل مي‌كند بديهاست. خصلتهاي بد همواره قوي‌تر عمل مي‌كنند و برخلاف خوبيها به شدت حساسيت برانگيزند. به گمانم اگر غير از اين بود ، اينقدر روز به‌روز شاهد كمرنگ‌شدن و فنا شدن خصلتهاي خوب انساني و بهم‌ريختگي روابط آدمها نبوديم. خوبيها اغلب مظلومند. به چشم نمي‌آيند. بزودي به صورت وظيفه‌اي و يا عادتي در

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1061406222822214162003-08-20T23:33:00.000+04:302003-08-20T23:33:42.820+04:30

گاهي واقعا از خودم سر درنمي‌آورم. نمي‌توانم بفهمم كه اين اندازه تاثيرپذيري من از احساسات و مشكلات ديگران براي چيست؟ بيشتر به اين علت كه شدت اين تاثيرپذيري گاه به حدي مي‌رسد كه زندگيم را فلج مي‌كند. چيزي كه مرا به فكر فرو مي‌برد، احساس تقصيري است كه هميشه در اين‌جور مواقع در من بوجود مي‌آيد. خود من اغلب وقتي با كسي درددل مي‌كنم در پي راه‌حلي براي مشكلم نيستم. تنها به دنبال كمي همدردي و همدليم. اما

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1061123489597311892003-08-17T17:01:00.000+04:302003-08-17T20:31:24.763+04:30

براي مدتي نامعلوم از كار بيكار شدم! البته من چون در مقطعي از زمان قرار گرفته‌ام كه تصميم به خوش‌بيني دارم و عزمم را جزم كرده‌ام كه مطلقا اجازه ندهم هيچ موضوع بي‌اهميتي عيشم را منقض گرداند، با لبخندي به پهناي صورت از اين خبر استقبال كردم! و با اشاره به جنبه‌هاي واقعا با‌نمك اين قضيه و تاثيرات از آن بانمك‌تر آن بر اوضاع و احوالاتم همه همكاران را به خنده واداشتم و تعجب كه چه روحيه‌اي! به گمانم اين

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1060251259163202652003-08-07T14:44:00.000+04:302003-08-07T14:44:19.153+04:30

در بدر به دنبال يك لقمه نون و آرامشم! آرامشي كه تمام عمر به دنبالش بوده‌ام. گاه در دوره كوتاهي به آن دست يافته‌ام و گاه ماهها ،بلكه سالها در پي راههائي براي دستيابي به آن بوده‌ام. دلم مي‌خواهد بفهمم كه چرا هر چه مي‌گذرد ،كمتر از گذشته در رسيدن به اين مهم توفيق مي‌يابم. چيزي كه به ذهنم مي‌رسد اين است كه به مرور زمان و به همراه استقلالي كه به دست آورده‌ام ،توقعاتي از خودم در من شكل گرفته كه از حد و

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1059556345005171712003-07-30T13:42:00.000+04:302007-04-08T13:23:45.764+03:30

-؛به كجا چنين شتابان؟؛ گون از نسيم پرسيد. -؛دل من گرفته زينجا... هوس سفر نداري ز غبار اين بيابان؟؟..... ؛ همه آرزويم اما چه كنم كه بسته پايم......؛ -؛‌به كجا چنين شتابان؟؛ -؛ به هر آن كجا كه باشد به جز اين سرا سرايم...؛ -...؛سفرت به خير اما...تو و دوستي خدا را.. چو از اين كوير وحشت به سلامتي گذشتي به شكوفه ها به باران برسان سلام ما را.....؛ «شفيعي كدكني»

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1059327584614627992003-07-27T22:09:00.000+04:302003-07-27T22:09:44.476+04:30

امشب دلم مي‌خواهد دل را به دريا بزنم و در مورد حرفهائي درددل كنم كه معمولا سالها و چه بسا تا ابد در دل آدم ميماند وتازه بايد سخت هم مراقب بود كه فاش نشده و سر به رسوائي نزند. دلم گرفته. بحثي كه ميخواهم وارد آن بشوم ، بحث خطرناكي‌ست . از دسته تابو هاست . حيطه مقدسي است كه همه با احتياط آن را دور مي‌زنند و مراقبند خلاف آنچه همگان گفته‌اند و نوشته‌اند ،سخني نگويند. دلم گرفته. از تمام اين سالهائي

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1058715326025520012003-07-20T20:05:00.000+04:302003-07-20T20:05:25.913+04:30

نويسنده پرطرفدار اين وب لاگ به علت مسافرت به مکاني که فاقد هرگونه امکانات ارتباطي است، تا اطلاع ثانوي از نوشتن و امر شريف وبگردي معذور مي باشند. خداوند به اين دوست عزيز صبر جميل عطا فرمايد. وکيل محترم ايشان ف

نوشینnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4004636.post-1058024191157062362003-07-12T20:06:00.000+04:302003-07-12T20:06:31.146+04:30

پيش از اين گاه در موقعيتهائي قرار گرفته‌ام كه به گمان خودم در برابر آنها مواضع كاملا مشخصي داشته‌ام. ولي آنچه كه در آن زمانها در ذهن و روح من گذشته چندان با گمانهايم تطابق نداشته است. با تكرار اين موارد بر آن شدم كه حداقل ديگر در خصوص موارد و موقعيتهاي خاص اظهارنظر قاطع نكنم. درست است كه بعضي از مسائل ريز تنها بر آنان كه خارج از گودند، آشكار مي‌شود ولي برعكس آن نيز واقعيتي است و مسائلي وجود دارند

نوشینnoreply@blogger.com0